بودن با دوربین

اولین بار كاوه را با خیام دیدم؛ وقتى كه مرده بود. داشتم مجله فیلم می‌خواندم و دیدم آن بالا نوشته و دیدم درباره عكاس معروفى است كه در عراق کشته‌شده. من.«پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ» این عكاس معروف را نمی‌شناختم. حتى شك دارم كه می‌دانستم فرزند ابراهیم گلستان است ولی دیگر نتوانستم رهایش كنم. كاوه این‌طور بود. اگر یک‌بار او را می‌دیدی دیگر نمی‌توانستی رهایش كنی و من نكردم. تمام‌ روزهایی كه دنبال این كار می‌دویدم، دنبال مصاحبه‌هایش، قرارهایش و نوشتنش حالم به طرزى باورنكردنى خوب بود. خوب و به طرز خوشایندی آشفته. گلستان‌ها علائم حیاتى را در آدم بیدار می‌کنند. احساساتی‌ات می‌کنند. تحسینت را برمی‌انگیزند و خشمت را. از پیر و جوان. زنده و مرده. از آن‌ها می‌ترسی و درعین‌حال به طرفشان كشیده می‌شوی. تأثیری كه شاید كاوه هم‌روی آدم‌ها می‌گذاشت. به ممكن است بعدها عكاسی بهتر از كاوه بیاید ولی مثل او نمی‌آید. ملغمه‌ای مثل او دیگر» قول بهمن جلالی نمی‌آید. فضای رشد او آن‌قدر پیچیده بود كه بعید است دیگر تكرار شود. روایت آدم‌ها از او مثل هم نیست؛ و این به شخصیت خود كاوه برمی‌گردد.