زبان عکس

قضیه بسیار ساده است؛ در بیشتر عکس‌ها نكات بسیارى بیش از آنچه دیده می‌شود وجود دارد و این بی‌نهایت شگفت‌انگیز است. با تخیلى سیال و نگاهى موشكافانه به‌عکس متوجه نكاتى خواهیم، «بیش» شد؛ نكاتى درباره پیچیدگى روابط؛ نكاتى درباره خواسته‌ها و رویكردهاى شخصى؛ نكاتى درباره این‌که زندگى چگونه دگرگون می‌شود و چگونه بی‌تغییر می‌ماند؛ این‌که زمان و مكان چگونه زندگى را شكل می‌دهد. زبان عكس زیرمجموعه زبان اندام است. زیرا اشاره‌ها و حالت‌های فرد در عكس ثابت‌شده است و ما می‌توانیم آن‌ها را نسبت به زمانى كه این حركات در برابر چشمان ما رخ می‌داد با دقت بیشترى بررسى كنیم. این لحظه‌ها نه‌تنها ثابت‌ شده‌اند بلكه با لحظه‌های پیشین و پسین آن رخداد در هم نمی‌آمیزند. بارها و بارها می‌توانیم به آن‌ها نگاه كنیم و براى دست یافتن به حقیقت احساسى، لایه‌های زیرین را بشكافیم. می‌توانیم از نزدیك به ریزه‌کاری‌های چهره و اندام توجه كنیم، با ذره‌بین آن را بررسى كنیم یا حتى عكسى را براى مطالعه بزرگ كنیم. عكس، به تعبیرى، زبان ویژه خود را دارد و براى درك واژگان و قاعده این زبان ظریف ما باید برخوردى ساده، مانند نوآموزى كه خواندن می‌آموزد و برخوردى دقیق، همچون رمزشناس، كه كشف رمز می‌کند، داشته باشیم.